martes, 28 de julio de 2009

ANATOMÍA DE PATO




Ou 10 pistas para recoñecer (NUNCA para coñecer) a Pato que, como todo ser marabilloso que se precie, encandila e espanta co primeiro quack!

1) Tolea polas listas, que leva anos construindo, ampliando, modificando e subdividindo coma o mellor dos arquitectos. Por iso este blog hoxe toma a forma dunha, pequerrecha e infame.

2) Cando pronuncia nomes de escritores, directores e artistas en xeral de orixe extranxeira, espacia as sílabas coma se escanciase un néctar precioso, sen darramar un só fonema.

3) A súa voz é doce, eterna nena, e non revela nunca os monstros que se agochan debaixo da lingua.

4) Coida os títulos dos seus relatos e os nomes dos seus personaxes ata o milímetro

5) Unha tatuaxe cun cabaliño de mar sobre a columna vertebral, entre os dous omoplatos, espreitándolle o corazón.

6) Di que o laranxa é a súa cor favorita porque non lle gusta a ninguén.

7) É un continuum de contrastes, o branco e o negro, a ferida e o bálsamo, a tortura e o paraíso.

8) Se fose unha categoría gramatical, sen duda encarnaría ós verbos irregulares.

9) Cando penso en Pato visualizo: guisantes, aves en xeral, unha pitón albina, botas de esquiar de peluche, acantilados, a ría de Vigo, café con xeo ou café con leite e un vaso de auga porfaplis, cartas (decenas delas, quizais xa algún que outro centenar), papel de cores e bolígrafos de tonalidades imposibles (un clásico, plateado sobre negro), psicotrópicos, El ángel guardián, Dysmorphia, Cadáver exquisito, e o mar o mar o mar que a obsesiona.

10) E o que hai no fondo desa inmensidade que é Pato... eu non o sei.

Alles Gute zum Geburtstag, Pato!

domingo, 19 de julio de 2009

TEN THINGS TO DO IN LONDON



O venres pasado tarde na noite escura e húmida regresamos a Heidelberg despois dunha breve escapada a Lon-Don. A vella metrópole coñecida e a miña sexta visita á cidade, problemas coa moa do xuizo e ibuprofeno: a most unpleasant circumstance. Sen contar que milleiros de turistas tiveron a mesma idea ca nós (ás veces Lo e eu botamos man dunha inxenuidade fóra de todo límite), e Oxford Street, Covent Garden e compagnia bella fervían de xente.

Aínda así resultou unha viaxe de proveito. E por iso vos resumo a miña particular series of (not so) unfortunate events en dez prácticos puntos. Que se pode facer en Londres? Algunhas ideas... e gratis!!!

1) Tentar arranxar as perdas de auga nunha ducha situada nun espléndido edificio victoriano. Janet, a nosa auténtica e incomparable lady inglesa que nos invitou a quedar na súa casa, recibiunos na porta ás 11 da noite coa roupa mollada e un sorriso de orella a orella. Houbo que esperar á mañá seguinte para que un fontaneiro se atrevese a rematar á ducha agonizante, pero alo menos ás arteiras técnicas de supervivencia de Lo fixeron posible mitigar a intensidade do cauce de auga durante a noite.

2) Atravesar Hyde Park a escuras despois dunha boa chuviada e padecendo miopía.

3) Vagabundear por Camdem para descubrir: a) que a roupa, zapatos e complementos que venden nos postos e tendas (pretendidamente) ultramodernas son a mesma roupa, zapatos e complementos que levo vistos nos últimos anos: as mesmas saias góticas feitas de farrapos de tul, as mesmas botas con plataforma de altura espacial, os idénticos vestidos anos 50 con estrelas, cereixas e caveiras; b) que pecharon Bargain books, paraíso de libros en stock dispoñibles por 1 e 2 esterlinas.

4) Tomarse un espresso ou un capuccino na Algerian Coffee Store (52 Old Compton Street), un bo café a un prezo máis que asequible.

5) Comprar por dúas esterlinas, nunha das múltiples Oxfam Books da cidade, a edición científica de Beowulf feita por Klaeber.


6) Visitar a Wellcome Collection, e furgar nos problemas psicolóxicos a través de "Bobby Baker's Diary Drawings"




7) Sentarse a comer un panino sentada nun banco de Soho Square, e ver pasa-la xente (neomods, executivos, modernos, alternativos, borrachos, perdidos, turistas...)

8) Facerse coa Clint Eastwood Collection (A fistful of dollars; For a few dollars more; The Good, the Bad and the Ugly; Hang'em High, tres de catro por Sergio Leone!!) a precio rebaixado.

9) Cear en Patogh (8 Crawford Place), estreito e auténtico restaurante de comida iraní, despois dunha boa camiñata baixo a chuvia. Un enorme pan de sésamo estilo nan con encurtidos, verduras, polo e menta fresca enriba.

http://www.timeout.com/london/restaurants/reviews/1248.html

10) Visitar a Wallace Collection, un museo fundado a partir da colección privada da familia Wallace, e que recolle dende mobles Luis XVI a armas brancas orientais, pinturas de autores como Fragonard (empalagosamente rococó) e Canaletto e porcelanas inglesas de "exquisito" (ehem) gusto. Os espacios son amplos, barroquísimos, con paredes tapizadas de damascados impecables, todo dourado e cristal.

sábado, 11 de julio de 2009

VELOCI(PEDE)RAPTOR




Se nestes momentos fose...

un animal: sería esa mosca na parede, quieta, pronta a recibir un bo papirotazo co xornal do domingo pasado. E tende por seguro que non me movería nin un milímetro para esquiva-lo golpe.

Porque estou cansa, desfeita, sen azos nin forzas. Cortocircuitada e fundida. Electrodisaster. O peso de todos estes meses en Alemaña, de todos estes anos bregando con burócratas e profesores ausentes e a tese e as inseguridades propias dunha morriñosiña de aldea deixáronme así, incapaz de reaccionar con vivacidade. Non me teñades en conta que non vos escriba con asiduidade, que tarde en responder ós vosos e-mails, que non vos deixe comentarios (e tede por seguro que leo cada unha das entradas que publicades), que estea sen estar.

Onte, ademais, rematou o semestre. "School's out for summer", que diría o venerable anciano Alice Cooper. Os estudiantes regresarán ós seus respectivos fogares, e Heidelberg quedará casi deserta. Excepto polos turistas. E os matriculados nos varios cursos de alemán planificados pola universidade e as escolas populares. E quizáis polos lugareños. Tamén eu farei un deses cursos intensivos da nobre lingua bárbara. Amén.

Mentres, continúan os problemas burocráticos, dos que aforro as explicacións para evitar poñer por escrito unha chea de insultos e tirar fóra do cadaleito trapos suxos do ambiente universitario. Cousa fatigosa, abofé que si. Oxalá a xente se ocupase das súas propias obrigas, salvargando a saúde deses narices que fozan e furgan nos asuntos alleos. Non vos podedes imaxinar a mala hostia que me entrou onte por este asunto-secreto-non-autorizado-a-ser-publicado-no-xardín-etc.

Máis desvarío: uninme á secta de "biciclistas" que percorren os vieiros de Heidelberg, despois de 16 anos sen sentarme nun sillín. As miñas pernas semellan o mapamundi dun mar branco-leite sementado de illas violetas, verdosas e bilirrubínicas. Non é que caia da bici, mozos e mozas, o meu é un problema de espacio, de harmonía coa forma da bicicleta, un esquecemento continuo de que aquí hai un pedal e alá unha parte do manillar, así coma unha certa dificultade para frear con garbo e bota-lo pé a terra coma quen interpretase o Lago dos Cisnes. Hoxe póñome a proba outra vez: saída nocturna ó pobo do lado (uns 5 kms) en velocípedo.

Que non me pase nada (malo, enténdese).

E a vós, biquiños e bo verán.