sábado, 30 de mayo de 2009

PARTY TIME



Onte convidáronme a saír pola noite, cousa que precisa unha aclaración. En Alemania o criterio da festa é ben distinto, e a xestión do tempo, oposta á aquela que se práctica nas Áfricas europeas. A dobre cita estableceuse así: ás 7, cea; ás 9, copa.

Eu uninme directamente ás 9 ó trío (quinteto despois de dous minutos) que me esperaba en Universitätplatz. Os que me coñecedes un algo ou un moito sabedes da miña timidez e sobrada inseguridade no que respecta ós movementos en ámbito social, e neste caso, tiven as miñas dúbidas sobre se unirme á comitiva ou non. Pero querendo comprobar por min mesma a natureza dos feitos, dos espacios e das persoas, boteime sen pensalo, a por eles, etc.

Pois a pesar das conversacións sobre política que se multiplicaron coma fungos durante a noite, da música altísima nun dos bares, e do baño perniciosamente inundado no que me tocou entrar, paseino ben. Será que o contacto humano nun ambiente coma o de Heidelberg se fai imprescindible para sobrevivir. Puido ser á heteroxeneidade do grupo, todos estranxeiros e nin un alemán entre nós, o que favoreceu o apacible curso da noite. Ou a liorta entre alemáns fornidos que albiscamos a través dos cristais do bar. Ou os espaguetis boloñesa que nos zampamos á 1:30 da madrugada nun local famoso por ofrecer este prato po tan só 1'90 euros (mellor non preguntar de onde procede a carne que inclúen na receita). Ou a conxunción dos pranetas. O a ruptura da miña particular longa noite de pedra neste pequeno lugar.

O caso é que tornei a casa pasadas ás 3. Podedes face-los vosos cálculos: en tempo español equivale alo menos ás 5 da mañá. Hoxe a princesa séntese mallada e relaxadamente feliz. Bótavos de menos, mais con doce morriña e sen angoxa malsana.

jueves, 28 de mayo de 2009

DEMOS FÓRA!



Oxalá que siga chovendo esta noite, e mañá, e a semana que ven, e todos os días que quedan por diante neste minúsculo recuncho do mundo teutón. A choiva espanta á xente, tranquilízame, reláxame, contáxiame con un humor pausado, moderada e positivamente melancólico. A masa gris de nubes húmidas que descende sobre as montañas faime sorrir, soñar, manter a esperanza.

Que llueva, que llueva...

Sabedes o peor que lle pode pasar a un/ha investigador/a? "Que sexa alcohólico" ou "que o collan folleteando cun/ha alumn@" non son opcións válidas: ó contrario, diría que son conditio sine quae non un investigador/académico non pode considerarse merecedor de excelencia. Isto si que é o peor: que tome demasiado en serio a súa labor, que se autoconvenza da validez universal da súa proposta metodolóxica, que a pretenda impoñer, e que cando lle corresponda expoñela o faga de maneira confusa e pouco convincente.

E hoxe, que tiven que asistir a unha conferencia como corresponde ás miñas obrigas profesionais (*suspiro*), fun testigo dun destes casos de corrupción epistemolóxica. A ponente (alemana, natürlich!), que recalcou a súa adscripción ó corpo dos historiadores y-a-mucha-honra, falou de jujitsu, do matrimonio Curie, de fronteiras, transgresión, nacionalismos metodolóxicos... e, probe de min, non entendín o "dunque" dos seus postulados. Será porque a que suscribe ten a cabeza noutra parte, en mundos vellos que quedaron soterrados nas areas, pero o que é entender, entendín ben pouco da revolución historiográfica que propón esta muller.

En momentos así danme ganas de poñerme en pé e gritar "Onde está a cámara oculta?". Porque o público que asiste a estas conferencias asente coa máxima concentración, fai observacións e participa, discute, insiste nos seus puntos de vista, coma se fose esencial, vital, ineludible, imperante, imprecindible... e o debate adoita ser útil, enriquecedor se queredes, o método sempre será necesario para calquera empresa humana, xa sexa cociñar uns espaguetis ou construir un ponte. Pero sen recurrir ó fanatismo do académico de pedestal.

Non ó terrorismo epistemolóxico, jojojo!!!

jueves, 21 de mayo de 2009

sábado, 9 de mayo de 2009

DE PROFESIÓN, PICAPEDREIRO

Como primeiro punto do día, quería agradecervos os comentarios que deixastes na última entrada deste blog (aka "VERSIÓN, CONVERSIÓN, AVERSIÓN"). Teñen sido días duros, e as vosas ocurrencias, ademais de facerme rir a cachón, alixeiraron o seu peso.

Peso, si, porque hoxe falarei de pedras, e non só desas lousas metafóricas que sirven para ilustrar os impedimentos cotiás, senón de pedrolos, de cantos, de rochas, de seixos. A fin de semana pasada sentinme entre picapedreiro e experta en "chiribiritas" (La Hora Chanante, lembrádesvos?), así son de perniciosas e malfadadas as consecuencias deste traballo meu. Explícome.

Cando se trata de publicitar a asirioloxía e as súas marabillas sen par, as tablillas cuneiformes e obxectos inscritos en xeral que se utilizan para a ocasión adoitan ser pezas ben conservadas, cunha escritura limpa, e se conteñen algunha peza literaria, mellor que mellor.



Algúns dos textos cos que tiven que traballar (con fotografías, moitas veces borrosas) responden a outra categoría: a dos anacos amorfos, decididamente feos, que eu chamo simplemente "pedras" ou "pedruscos" en base á súa apariencia pouco estilizada. Ás veces son enxamios angulosos de farangullas terrosas; outras, superficies corroídas de escritura evanescente nas que se percibe unha cuña aquí e outra acolá. E outra cousa: como os meus textos (permitídeme a confianza: despois de 4 anos xa forman parte da familia) respostan ó xénero escolar (si, querid@s, son os deberes dos rapaces nipuritas do 1800 antes da era común), ás veces non hai quen entenda os garabatos aqueles.

Pero eu amo os meus cachiños de pasado, as miñas chiribiritas, o reto que supoñen, a desesperación que tan a cotío me producen. As miñas pedras, que serviron para a aprendizaxe dos escribas do pasado, continúan exercendo a súa función didáctica: tamén a min me ensinan.

PS. O venres pasado púxenlle o punto e final á tese. Se todo vai ben, dentro dunha semana farei o correspondente depósito do traballo, e só me quedará esperar que aproben a súa lectura e me digan o día da defensa. O traballo mostra e demostra debilidades varias, pero, en fin, non credes que poderei enmendalas nun futuro próximo?

jueves, 7 de mayo de 2009

VERSIÓN, CONVERSIÓN, AVERSIÓN



Tranquil@s: o río Neckar non voltou chamar por min dende o seu negro corazón de augas suxas, para a tranquilidade de Bismuto que ameazaba con bebe-lo cauce enteiriño (non llo aconsello a ninguén, a menos que desfrutedes coas mortes lentas e agónicas).

En Heidelberg altérnanse días de choiva, días grises, e días estivais, cunha periodicidade algo sospeitosa. Hoxe estamos na fase "días de verán", con calor e sol ferinte, dentes de león voando etéreos polo luminoso ceo heidelberguiano, e unha Princesa de ollos irritados que fuxe da luz coma un alma en pena.

Ai, as almas en pena... debe de ser este cansancio crónico meu que xa dura anos polo que onte me deu por poñer vídeos en YouTube como fío musical mentres introducía algunhas correccións na (tachán!) tese. Entre eles, algunhas entrevistas á Anne Rice convertida ó catolicismo que, sen renegar das súas novelas vampíricas, honra, dende hai unha década, ó señor deus todopoderoso coas súas novelas. Imaxínadevos a escea: Anne Rice e un crego comentado a visita do papa Razinger nos USA. Só conseguín ver un par de minutos (non destaco pola miña paciencia en cuestións de igrexa).

En que nos convertiremos no futuro? Molládevos!!

Aquí vai a miña predicción: serei unha Princesa siliconada co pelo tinxido de loiro de perruquería; formarei parte dalgún tipo de agrupación social/cultural/política con vocación evanxélica movida pola profunda convicción de que EU COÑEZO A VERDADE E DEBO PREDICALA; consecuentemente, adicareime a escribir manuais de autoaxuda tipo "Cómo curar la depresión con los huevos de Fabergé".