martes, 28 de abril de 2009

ELECTROMONEZZA



Hoxe, mentres ía camiñando (coma sempre) ó traballo e (coma sempre) cruzando a ponte que separa (si, separa máis que une) as dúas ribeiras do Neckar, botei un ollo ás augas turbias do río e o corpo fixo un aceno vago, vaguísimo, de seguir o curso da mirada... da pupila á auga a distancia era curta e inmediata.

Eu non sei nadar e as correntes de auga prodúcenme pavor. Poñer un pé no mar, achegarme de máis ó cauce polo que berra o río, molla-los pernís nun pacífico lago volcánico, para min significan o mesmo: pisarlle o rabo a un animal furibundo. Morrer afogada figura na cúa da miña lista de "modelos posibles de consumación funeraria", así que esta miña reacción suicida só a podo explicar polos fumes que produce o vértigo, acentuados dende que retiraron (quen sabe por que motivo) as redes de protección.

AGONÍA, diso quería falarvos, do estrano percorrido desta palabra. Tanto nos diccionarios galegos coma nos españois, as acepcións corren parellas: período que precede á morte, angoxa do moribundo, lenta decadencia e desaparición dunha cousa... só a entrada no diccionario da RAE se atreve, cara ó final, a incluir a acepción "Lucha, combate", porque a etimoloxía do termo deriva do moi grego ἀγών, "contenda, lide, desafío". Que curiosa vida que lles damos ás palabras, nós, que cambiamos cos nosos usos e costumes o mesmo corazón da realidade. De ἀγών, que evoca actividade, enfrontamento, valía, pasamos a agonía, pasividade, paulatino murchir sen remisión. De ser suxeitos a ser obxectos.

Pero AGONÍA describe á perfección o meu estado xeral. Porque loito e quixera afundi-la cabeza baixo as mantas. Porque me deixo arrastrar e imaxínome plantándolle lume á cidade, sofocando ó río caníbal con ventadas de lume grego. Porque continuamente si e porque continuamente non.

Inflúe que dentro de tres semanas deposito a tese de doutorado, faltan as fotografías de media docena de textos por cotexar así como varios documentos que debería firmar o meu profesor, comecei a asistir ás clases de textos médicos cuneiformes que imparte o meu xefe e trabuqueime na normalización de dous termos (malditos dialectos babilónico e asirio), cousa que me sumiu nunha profunda estupidísima depresión que durou tres días e durante os que me fustiguei mentalmente (por se vos sae como pregunta do Trivial, lembrade que no dialecto asirio todo se tinxe con -e-, as -a- e -i- perden o seu individualísimo carácter polo poder da maléfica pérfida tiránica -e-), a absoluta crúa e irrefutable verdade é que aquí estou SOA, con maiúsculas luminosas en neón vermello, que os habitantes deste idílico anaco do cu do mundo resultan recoñecidamente sui generis (e neste caso non é unha virtude), que estou bregando co cuneiforme, co sumerio e co acadio para evitar que descubran o meu verdadeiro estatus de principiante na materia, que probo a convencerme de que si, de que sei do que falo, de que domino a materia, pero todos (as miñas dispares e autónomas neuronas, o meu corazón delator, o meu estómago encollido, e a vontade que os mantén a todos unidos, that is, me) sabemos que non é así.

Hasta aquí a parte MONEZZA (= lixo).



Para a parte ELECTRO serei breve, porque é a que verdadeiramente garda calidade. Nine Inch Nails a cotío (o seu último disco The Slip pode descargarse gratuitamente na súa páxina web), foron e seguirán sendo banda sonora do día a día. A place to bury strangers. Kraftwerk. Einsturzende Neubauten. Ladytron. Atari Teenage Riot.

Distorsión e lume grego: consignas para o presente.

martes, 7 de abril de 2009

CARI TUTTI

Hai unha hora e media produciuse unha nova réplica do fatal terremoto, que chegou a Roma enfeblecido... iso non lle impediu, sen embargo, axitar as estanterías de libros, tocar as pequenas campás e os axouxeres que colgan do teito, e facerme sentir medo e impotencia.

En Roma continúa a vida cotiá, o terremoto acariñou a Cidade Eterna só coa punta dos dedos, pero o corazón bateulle forte en Abruzzo. Nós, aquí, estamos ben. Eles... non. Por se non tivesen dado a noticia nas canles españolas, dígovos que se abrirá unha enquisa pública para determinar se houbo neglixencia no acontecer da traxedia: semella que os centros de estudio da actividade sismolóxica obviaron (voluntariamente) evidencias que poderían ter servido para alertar, canto menos, ós servizos de protección civil.

Vedremo.

Esta é a páxina do xornal La Repubblica, onde puntualmente actualizan a información dispoñible sobre o suceso:



E gracias a tod@s por estar aí.