sábado, 5 de diciembre de 2009

Fundido en blanco


(Foto: Si yo fuese un señor con monóculo)

Me voy de Heidelberg, dejo este pueblecito a orillas del Neckar y oculto entre montañas por otro lugar más placentero a la vista. Por la variedad de sus gentes, el colorido de sus ademanes, el deslumbre de su dialecto del sur, y sobre todo, por su efímera atmósfera urbana, me mudo a Mannheim, capital del esparcimiento para aquellos que malviven o sobreviven en el gris plomizo-social de Heidelberg.

¿Les parezco alegre y motivada? Pues les diré que pocas veces en mi vida me he sentido tan cansada físicamente. Como soy fiel defensora del "hágalo usted mismo" (ojo, para casi todo, que todavía hay cosas que funcionan mejor en pareja o en grupo), me he encargado de la mudanza yo sola. Ropa y libros suman todas mis pertenencias, pero algún mueble he tenido que comprar, y no saben cuán incómoda resulta de llevar la superficie de mesa Vika Amon (no se molesten en buscarlo, se lo digo yo: es la más barata de todo el catálogo I-KE-A) cuando se viaja en tranvía. Pero para algo tengo alma (y deje) de camionero.

A partir de mañana me mudo definitivamente a mi Einzimmerwohnung de paredes todavía desnudas (pueden enviarme sus fotos, postales, pósters, lo que gusten, para quitarle al blanco crudísimo parte de su autoridad). Y recen a quien quieran para que no me hagan pagar dos veces la factura de la luz.

PS. Habrán notado que, desde hace algunas semanas y varios posts, escribo en español y no en gallego, como me es acostumbrado. Esto se debe a una estrategia mental: mientras el gallego, por ser mi lengua materna, agudiza todo lo que de morriñoso tiene mi vida, el español, al contrario, por ser lengua aprendida y externa a mi círculo afectivo, me sirve para distanciarme de mi yo cotidiano. Vamos, que el español me convierte en un inglés con monóculo que hace chascarrillos sobre las desgracias y mingurrias cotidianas ... sólo que el objeto de sus chanzas es él mismo. Ella misma, para el caso.

viernes, 27 de noviembre de 2009

Cosas que me han enseñado los alemanes, 1ª parte



He aquí la número 0: el hecho de que esta sea sólo la primera parte de una serie de entradas sin número preciso confirma que he aprendido a ser optimista y a mantener la esperanza en las capacidades didácticas de teutones y teutonas.

1. Las bicicletas poseen una naturaleza claramente híbrida. Son anfibios de dos ruedas, peatones o vehículos a pedal según la circunstancia, el tiempo o la voluntad del conductor. Si tuviesen alas y potencialidad submarina serían instrumentos de guerra perfectos.

2. El complemento ideal para todo momento y ocasión es el que a continuación les describo: una bolsa de papel de estraza tamaño din a-5 con mensajes del tipo "immer frisch" o "festlich lecker", o cualquier otra frase hecha que consiga hacerles la boca agua. En alemán, por supuesto, tanto el mensaje como el rugido del estómago. La bolsa deberá obligatoriamente estar rellena con algún tipo de bollo, panecillo, dulce o galleta que habrá de mordisquearse mientras se sube al autobús, se ven escaparates, o se va en bicicleta (véase el punto 1).

3. La comúnmente aceptada eficiencia alemana puede convertirse, en un abrir y cerrar de ojos, en pura leyenda urbana, y ríanse ustedes del perro, la mermelada y Ricky Martin encerrado en el armario. Será una especie de complejo de Edipo respecto a los clichés mediterráneos: vinito, tapita, siesta, lerele, chupito y juerga. O esto, o es que he dado con el sur flamenco de Alemania.

4. El espacio vital es una percepción absolutamente subjetiva y no demostrable empíricamente. Ergo, no se sorprendan si se le echan literalmente encima mientras rebuscan en la sección de ofertas de tal o cual librería, o mientras cruzan un paso de cebra. Esos 50 centímetros reglamentarios de distancia que usted cree (y la creencia no es evidencia) que le pertenecen son pura quimera. Las sombras de la cueva de Platón. Un gato que, como todos, al ser de noche se vuelve pardo. Etc.

5. El cerdo es un animal sagrado, y justamente por esto se le honra diariamente a base de cuchillo y tenedor. El cerdo, versátil como la arcilla en las manos del Creador, no conoce límites, sino que los expande hasta el infinito y más allá. Guiso de cerdo con salsa de cerveza, Schnitzel (no tengan en cuenta que lo vendan por plato austríaco, porque en realidad es italiano) y salchichas de todo tipo. Y no sólo eso. El bienamado gorrino toma forma de figura de mazapán en su avatar Glückschwein, y además de dulce se transforma en figura de fortuna y buena suerte para el Año Nuevo.

Tomen nota: pongan un cerdo en su vida, pero asegúrense que tenga el corazón de almendra y azúcar.

martes, 10 de noviembre de 2009

El valor de un buen enemigo



Ustedes, ¿qué opinan? ¿Que es mejor malo conocido que bueno por conocer? ¿Que mejor solo que mal acompañado? ¿Que Dios les libre de sus amigos que de sus enemigos ya se encargan ustedes? ¿Que Dios los da y ellos se juntan? ¿Que a mí qué que llevo prisa?

Pues fíjense que yo misma tengo tres archienemigos y medio, o para ser más precisa, tres archienemigas y un señor con las orejas levantadas. "¡Imposible!", les oigo decir a ustedes, maravillados, "esa rapaciña, con esa cara de buena persona que tiene, ¿cómo puede haberse ganado el odio de alguien?". Sinceramente, no me he esforzado en demasía por cultivar mis enemistades, y eso explica, probablemente, la dudosa calidad humana de mis enemigos. Un buen enemigo, diría yo, puede resultar tan vital como contar con un buen amigo, pero en mi caso todas mis opositoras pecan de desequilibrios varios, alteraciones de comportamiento, fobias y miedos inexplicables... no son verdaderos malos, sino sólo personas avinagradas, o con dificultad para relacionarse con otros seres humanos, o gente que se siente amenazada ante cualquier circunstancia.

Les cuento todo esto porque hoy me he encontrado, justamente, con una de mis archienemigas. La señora, en su día, se tomó muy mal que yo hubiese publicado un artículo que guardaba relación directa con una de sus líneas de trabajo. Yo, por aquel entonces, era únicamente una estudiante de futuro incierto (e incierto sigue siendo mi futuro, pero al menos me he doctorado y ya puedo elegir la opción "Dr." cuando compro billetes de Ryanair). Me sinceraré, pues, con ustedes: mi grado de amenaza es más bien bajo, pero de nada vale, la señora se tomó mi acto como un intento de golpe de estado, y me dedicó un mail muy florido que todavía conservo. ¿Cuál fue el motivo de esta su visita? ¿Vengarse? ¿Hacer correr la sangre? Pues no, lamento decepcionarles. El jefe del departamento la invitó para dar una charla en petit comité (los motivos ocultos de la invitación no se los cuento, que es muy feo hablar de las personas a sus espaldas), y ahí estábamos cinco personas con café requemado y galletitas para la ocasión (que yo no probé, para hacerme la ilusión de que mis enemigos son realmente peligrosos). Y esto fue lo que me encontré: me saludó muy efusivamente, me dio dos besos, y me dijo (¡atención!) que mi artículo le había parecido muy interesante.

Mi alma retranqueira típicamente gallega le habría respondido con chispa y descaro, pero preferí no hacerlo. La retranca, para quien se la merezca y se la haya ganado a pulso.

Por cierto, con el señor de las orejas levantadas, a pesar de sus temores repetidos a que yo le "robase" la exclusiva de publicación de su material de trabajo, mantuve una conversación bastante interesante en el British Museum. Les informo de que en este mundillo, al contrario que en la prensa del corazón, las exclusivas duran décadas, y no es infrecuente que el asiriólogo-paparazzi de turno se muera antes de haber logrado publicar el material en cuestión. Pueden decirlo ustedes bien alto, y tendrán razón: "Estos... ¡son unos vagos! ¡Y encima, cobran!"

miércoles, 4 de noviembre de 2009

Quién soy yo y qué hago aquí o I've been in the arched room


Foto para el recuerdo: los señores Max Mallowan y Leonard Woolley posan con la señora Agatha Christie (esposa del primero) en el sitio de Ur


Hoy sí, hoy me planté a las 09:55 delante de la sala egipcia del British Museum con todos los trastos a cuestas, y no para mirar, admirar y remirar la piedra de Rosetta, sino para llegar puntualísima a la sala de estudio (student's room, que la llaman en English) del departamento de Oriente Medio. Y es que desde el viernes pasado no funciona el timbre (sí, aquí no se le permite la entrada a cualquiera y hay que pasar la prueba del ding dong), lo que significa que conviene estar delante de la puerta en el momento justo en el que la abren durante 10 segundos para comprobar si hay estudiantes estudiosos esperando. ¿Y por qué? Porque si no deberá usted dirigirse al mostrador de información y pedirle amablemente a la señorita o señorito de turno que por favor contacte telefónicamente con la sala de estudio para que le abran la puerta, y al tiempo que solicita el favor salir corriendo de nuevo hacia la sala egipcia para que, cuando por segunda vez abran la puerta durante 10 segundos, pueda entrar usted.

"¿Ha probado a llamar a la puerta?", me interpeló ayer la señorita del mostrador de información.

"Ni tocando un tambor africano del tamaño de Asia me oirían allí dentro" (pensé yo).


El señor Henry Layard se divierte cosa fina con sus tablillas cuneiformes


Y a este punto, ¿quién soy yo y qué hago aquí? Yo soy (o digo ser), entre otras cosas, una asirióloga, que viene a ser una chiribitera, un persona que se entretiene con pedruscos y garabatos, es decir, que vive fuera de la realidad, y a la que le faltan dos o siete tornillos y algunas tuercas. No me creo demasiado mi papel, pero como tapadera o identidad secreta suele funcionar bastante bien.

¿Qué hago aquí (no el "aquí mundo", el "aquí vida humana", el "aquí cosmos insondable)? El aquí Londres, vaya. Pues eso, ¿no se lo he dicho antes? He venido aquí a ver pedruscos de arcilla llenos de líneas, cuñas y garabatos, pedruscos a los que le faltan trozos, este, ilegible, el otro, amorfo, el de más allá, achicharrado. El aquí es el British Museum. Y el aquí del aquí se llama "the arched room".

Esta sala recibe su nombre por un hecho más que obvio, y es que el cuerpo principal posee una cubrición de arcos de medio punto, bajo los cuales se distribuyen las mesas de estudio con sus flexos, sus lupas, y sus almohadillas de gomaespuma para que pueda usted apoyar cómodamente el pedrusco (también llamado tablilla en Científico) que quiera. A ambos lados de esta sala principal se abren otras de menor tamaño, cubículos de altos techos en los que se disponen en vertical y en horizontal, a diestro y siniestro tras las puertas acristaladas, cientos de cajones o "trays" que contienen tablillas, cilindro-sellos y otros matusalenes inanimados.

Las piezas arqueológicas a estudiar deben ser solicitadas al personal del departamento (les recuerdo que no se trata de un autoservicio, ¡aprendan a evitar las tentaciones!), en un número máximo de 15 por día. A tal efecto debe rellenarse una ficha con los números de registro de las piezas en cuestión, y si ustedes lo hacen correctamente, recibirán en su mesa de estudio un suculento cajón personalizado repleto de curiosos cachirulos. Enciendan el flexo, cojan una pieza cualquiera, la que les llame más la atención, y déjense la retina en la exploración de su superficie durante las cinco horas en las que permanece abierta la sala de estudio.

Hasta aquí llega el relato de hoy. Si desean saber más sobre quién soy y qué hago aquí, no duden en enviar sus comentarios y peticiones.

martes, 13 de octubre de 2009

Chica con problemas busca lugar discreto donde cortarse las venas



É puro cinismo, pero que queredes, hoxe preciso un pouco de obscenidade aínda que só sexa a través dunha ristra de palabras mal cosidas. Que frío fai en Heidelberg. Que outono escuro no que o sol aparece e desaparece entre a néboa e as chuvieiras. Que soidade impar (se fose par, xa non sería soidade).

Estando así, comigo mesma, sempre consciente de habita-lo meu corpo, acabo por sentirme fóra de lugar ... dentro de min significa ausentarme e querer facerme pequena e de peto. Pensade que case non falo durante o día, acabo por esquecer como soa a miña voz, e cando falo con Lo cústame tempo lembrar de novo como se constrúen as palabras, como se enfían as frases unhas con outras para ofrecer simplemente un sentido, un "estado de plena consciencia".

E cando falo, non son eu, senón unha sombra de min que me oculta, porque este é o poder do exilio do corazón.

E a cereixa do desánimo é esta: teño que mudar de piso, para fortuna da miña némesis Inseguridade Crónica, que se entretén facéndome contestar en alemán ós anuncios de aluguer, sabendo que na fala perdo os papeis e, máis que articular, grallo coma un corvo posuído.

Animádeme cun pouco de retranca, convertide en arte as miñas desgracias descafeinadas, que vós sabedes como transformar a chicoria en ouro.

sábado, 3 de octubre de 2009

Deutscher Alptraum



Gracias, moitas gracias a tod@s polas felicitacións, non sei se ese título cum laude me servirá para sentirme menos incapaz e impreparada nos meses (e quizais anos) por vir, pero, que carallo!, alo menos tentarei regocixarme no resultado ata que me caia enriba un novísimo desasosego implacablemente realista.

Hai dúas horas que cheguei a Heidelberg, ceo claro e aire fresco. Hoxe é festivo e o pobo está case valdeiro de tráfico e xente. Daría gusto que tódo-los días fosen así.

A miña bici está sana e salva. Non se inundou o baño nin explotou a nevera nin quedou defunto o meu vello ordeador na miña ausencia. Isto é bo.

O luns torno ó departamento. Isto xa me fai sentir un pouco hum e bastante argh, pero teño tanto traballo atrasado do que facerme cargo, que non creo que a parvoeira me dure moito.

En breve, novas novas pra vostedes.

jueves, 24 de septiembre de 2009

PRINCIPESSA CUM LAUDE ON THE RUN



O domingo, un regreso a Roma bastante accidentado. O luns, habituarse ó airo escuro que se enquista nesta parte do mundo; tocar coa punta do pé ás frías augas do traballo que me espera en Deutschland Deutschland. O martes, limpeza a fondo con película de postre. O mércores, tentativo de semi-integración social con amigos. O xoves, loita coa administración, compra de libros e triple mortal cara atrás para preparar maleta, viaxe e ánima.

Cantas cousas me gardo para min, involuntariamente e contra todo pronóstico. Como o feito de que me doutorei, por fin. Cum laude por unanimidade, ou iso foi o que dixo o director do tribunal. Finito questo capitolo della storia, amici miei (pero a novela continúa con outras inesperadas aventuras). As vacacións en Acciaroli, terra incivilizada, cunha morea de libros arredor, o mar sempre presente, varios de choiva e tormenta, e un cacharro de Nutella a man.

Pero, sobre todo, gardei para min todas as mensaxes e os comentarios que vos escribín mentalmente.

Pato, habituaraste a esa cidade nova, estou segura. O mundo non é bo nen é malo, simplemente non ten conciencia e, porriba, non precisa de nós para sobrevivir. Esquécete do mundo, dese gran queixo cheo de buracos, de fisuras, de covachas e cavernas, e pensa en ti, porque ti es a medida do mundo e non ó contrario.

Cousas, non perderei a oportunidade de visitar a mostra de Maruja Mallo (xa che mandarei un sms para ver se podemos tomar un cafeciño en Vigo). Nin a oportunidade de lerte e reflexionar ó son que marcas. E descansa, oíches?

Thomas, déboche un e-mail longo coma un día sen pan (ou dous). E unha visita a Salamanca. E un día de vagueo en Pontevedra. E unha sorpresa no buzón.

Amigo de Ted, temos pendente ese post sobre enfermidades / lugares fantamitocosmogónicos / etcs innominados e inexistentes. Escríbeme a batcaver_blog@yahoo.es cando queiras. By the way, estades tod@s invitad@s a unha sesión de brainstorming para contruir absurdas (e, por tanto, xeniais) definicións patolóxicas, cosmolóxicas, empáticas e crípticas.

Llosef, cando regrese a Alemaña recibirás psicofonías, apariciós e soños premonitorios da miña parte.

Mike, por onde andas??

Pecho aquí a lista de "criaturas marabillosas" por motivos de pedrochosquismo incipiente, pero penso en vós e sigo, como unha sombra amiga, as vosas aventuras, ideas, dúbidas, aturuxos e maldicións.

Ata dentro de pouco.

miércoles, 2 de septiembre de 2009

LIBROS RAROS

Lo e máis eu somos coleccionistas bibliófilos nada escrupulosos. Recoñecémonos como cazadores de ofertas, furgamos no refugallo dos volumes amoreados baixo o cartel de 1-3 euros (ou esterlinas, cando batemos as librerías do antigo imperio británico). Válenos case todo, novelas (dos clásicos ó terror pasando por tódo-los términos intermedios imaxinables), estudios históricos da prehistoria ó século XX, arqueoloxía, antropoloxía, arte, técnica ...

Pero hai unha pequena parte desa colección que existe gracias a Lo. É a sección dos libros ... simplemente absurdos e absolutamente marabillosos. Preséntovos en exclusiva algúns dos nosos preciosísimos libros raros.

Flushed with Pride: The Story of Thomas Crapper (Wallace Reyburn)



Esta é a biografía do señor Crapper, o inglés ó que lle debemos o perfeccionamento dos mecanismos de funcionamento dos WC. Investigou e experimentou durante o século XIX para mellorar o sistema de evacuación nese sagrado espacio privado que é o baño. Pensade que, gracias ós seus inventos, o risco de voar polos aires mentres se estaba sentado na taza (é o que ten a acumulación excesiva de metano) desapareceu.

The Thackery T. Lambshead Pocket Guide to Eccentric and Discredited Diseases (presuntamente escrito polo propio doutor T. T. Lambshead)



Antes deste libro, eu descoñecía a existencia de afeccións como a enfermidade de San Calamaro, na que os ósos se disolven progresivamente ata que o enfermo se converte nunha masa informe similar a un cefalópodo; ou o síndrome do órgano balístico, polo que, inesperadamente, se disparan os órganos do corpo a toda velocidade. Aínda que o volume se atribúa ó doutor Lambshead, en realidade detrás das súas páxinas acumúlase a autoría de 60 creadores (incluindo a Alan Moore e Gaiman).

Eu proporía que, entre tod@s, se fixese un experimento similar, describindo animais exóticos en lugar de enfermedades. Ou un catálogo de pobos extintos. Ou o que queirades.

I libri più assurdi del mondo (Brian Lake)



Este é o último que incorporamos á nosa (polo momento) modesta colección de libros raros. É a traducción italiana de Bizarre Books, e entre os moitos exemplos de xenio que se elencan, figuran volumes como American Bottom Archaeology (non, non analiza a arqueoloxía dos cus americanos, máis ben o autor quería expresar "arqueoloxía americana de fondo"), Queer Doings in the Navy (o autor usa queer no senso de "excéntrico", pero a broma fácil resulta inevitable, non si?), Cocktugs. A Short History of the Liverpool Screw Towing Company (Pato, creo que apreciarás este título), ou The Meaning of the Unintelligibility in Modern Art (XD). Inclúe, ademais, nomes de autores anglófilos que se prestan a xogos intelectuais máis ben malévolos, portadas "curiosas" e un anecdotario vario de información certamente divertida.

Quedan para outra ocasión What's Your Poison?, How to Fossilise Your Hamster, Catalogo d'oggetti introvabili ... e deixei fóra, claro está, os libros que non merecen incluirse na nosa subsección de libros raros, guías a cemiterios, historias sobre circos ambulantes, gabinetes de curiosidades, criminoloxía ou análisis histórico-sociolóxicos sobre o medo a ser enterrado vivo. Estes libros, si, son curiosos, todos eles, interesantes, pero teñen algo (hai que admitilo) de afectado e cultureta, son minibiblias de apóstolo underground.

Para hoxe, só auténtico trash de calidade.

jueves, 20 de agosto de 2009

Willkommen und Abschied




Hoxe rematei oficialmente o curso intensivo de alemán. Mañá collo un avión a Roma. O domingo, a Newcastle. Torno a Roma o 26. O 6 de setembro, Barcelona. O 8, a defensa da tese. Se a realidade se cinxise ós plans, o 10 collería as miñas primeiras vacacións auténticas en moitos anos.

Levo meses sen estar para ninguén. Tomás seguramente vaga xa nas tripas da súa aventura de lume e xeo. Pato, de volta a Cangas e preparando o seu ano Erasmus en Liverpool. Marta e Luca casaron e tiveron un meniño case na mesma semana. Cousas, Mike, Bego, Barbara, Mauro, Jordi, Ana ... amig@s e compañeir@s de viaxe que levades cada un o voso rumbo, espero atoparvos en porto favorable sen demasiada demora.

martes, 28 de julio de 2009

ANATOMÍA DE PATO




Ou 10 pistas para recoñecer (NUNCA para coñecer) a Pato que, como todo ser marabilloso que se precie, encandila e espanta co primeiro quack!

1) Tolea polas listas, que leva anos construindo, ampliando, modificando e subdividindo coma o mellor dos arquitectos. Por iso este blog hoxe toma a forma dunha, pequerrecha e infame.

2) Cando pronuncia nomes de escritores, directores e artistas en xeral de orixe extranxeira, espacia as sílabas coma se escanciase un néctar precioso, sen darramar un só fonema.

3) A súa voz é doce, eterna nena, e non revela nunca os monstros que se agochan debaixo da lingua.

4) Coida os títulos dos seus relatos e os nomes dos seus personaxes ata o milímetro

5) Unha tatuaxe cun cabaliño de mar sobre a columna vertebral, entre os dous omoplatos, espreitándolle o corazón.

6) Di que o laranxa é a súa cor favorita porque non lle gusta a ninguén.

7) É un continuum de contrastes, o branco e o negro, a ferida e o bálsamo, a tortura e o paraíso.

8) Se fose unha categoría gramatical, sen duda encarnaría ós verbos irregulares.

9) Cando penso en Pato visualizo: guisantes, aves en xeral, unha pitón albina, botas de esquiar de peluche, acantilados, a ría de Vigo, café con xeo ou café con leite e un vaso de auga porfaplis, cartas (decenas delas, quizais xa algún que outro centenar), papel de cores e bolígrafos de tonalidades imposibles (un clásico, plateado sobre negro), psicotrópicos, El ángel guardián, Dysmorphia, Cadáver exquisito, e o mar o mar o mar que a obsesiona.

10) E o que hai no fondo desa inmensidade que é Pato... eu non o sei.

Alles Gute zum Geburtstag, Pato!

domingo, 19 de julio de 2009

TEN THINGS TO DO IN LONDON



O venres pasado tarde na noite escura e húmida regresamos a Heidelberg despois dunha breve escapada a Lon-Don. A vella metrópole coñecida e a miña sexta visita á cidade, problemas coa moa do xuizo e ibuprofeno: a most unpleasant circumstance. Sen contar que milleiros de turistas tiveron a mesma idea ca nós (ás veces Lo e eu botamos man dunha inxenuidade fóra de todo límite), e Oxford Street, Covent Garden e compagnia bella fervían de xente.

Aínda así resultou unha viaxe de proveito. E por iso vos resumo a miña particular series of (not so) unfortunate events en dez prácticos puntos. Que se pode facer en Londres? Algunhas ideas... e gratis!!!

1) Tentar arranxar as perdas de auga nunha ducha situada nun espléndido edificio victoriano. Janet, a nosa auténtica e incomparable lady inglesa que nos invitou a quedar na súa casa, recibiunos na porta ás 11 da noite coa roupa mollada e un sorriso de orella a orella. Houbo que esperar á mañá seguinte para que un fontaneiro se atrevese a rematar á ducha agonizante, pero alo menos ás arteiras técnicas de supervivencia de Lo fixeron posible mitigar a intensidade do cauce de auga durante a noite.

2) Atravesar Hyde Park a escuras despois dunha boa chuviada e padecendo miopía.

3) Vagabundear por Camdem para descubrir: a) que a roupa, zapatos e complementos que venden nos postos e tendas (pretendidamente) ultramodernas son a mesma roupa, zapatos e complementos que levo vistos nos últimos anos: as mesmas saias góticas feitas de farrapos de tul, as mesmas botas con plataforma de altura espacial, os idénticos vestidos anos 50 con estrelas, cereixas e caveiras; b) que pecharon Bargain books, paraíso de libros en stock dispoñibles por 1 e 2 esterlinas.

4) Tomarse un espresso ou un capuccino na Algerian Coffee Store (52 Old Compton Street), un bo café a un prezo máis que asequible.

5) Comprar por dúas esterlinas, nunha das múltiples Oxfam Books da cidade, a edición científica de Beowulf feita por Klaeber.


6) Visitar a Wellcome Collection, e furgar nos problemas psicolóxicos a través de "Bobby Baker's Diary Drawings"




7) Sentarse a comer un panino sentada nun banco de Soho Square, e ver pasa-la xente (neomods, executivos, modernos, alternativos, borrachos, perdidos, turistas...)

8) Facerse coa Clint Eastwood Collection (A fistful of dollars; For a few dollars more; The Good, the Bad and the Ugly; Hang'em High, tres de catro por Sergio Leone!!) a precio rebaixado.

9) Cear en Patogh (8 Crawford Place), estreito e auténtico restaurante de comida iraní, despois dunha boa camiñata baixo a chuvia. Un enorme pan de sésamo estilo nan con encurtidos, verduras, polo e menta fresca enriba.

http://www.timeout.com/london/restaurants/reviews/1248.html

10) Visitar a Wallace Collection, un museo fundado a partir da colección privada da familia Wallace, e que recolle dende mobles Luis XVI a armas brancas orientais, pinturas de autores como Fragonard (empalagosamente rococó) e Canaletto e porcelanas inglesas de "exquisito" (ehem) gusto. Os espacios son amplos, barroquísimos, con paredes tapizadas de damascados impecables, todo dourado e cristal.

sábado, 11 de julio de 2009

VELOCI(PEDE)RAPTOR




Se nestes momentos fose...

un animal: sería esa mosca na parede, quieta, pronta a recibir un bo papirotazo co xornal do domingo pasado. E tende por seguro que non me movería nin un milímetro para esquiva-lo golpe.

Porque estou cansa, desfeita, sen azos nin forzas. Cortocircuitada e fundida. Electrodisaster. O peso de todos estes meses en Alemaña, de todos estes anos bregando con burócratas e profesores ausentes e a tese e as inseguridades propias dunha morriñosiña de aldea deixáronme así, incapaz de reaccionar con vivacidade. Non me teñades en conta que non vos escriba con asiduidade, que tarde en responder ós vosos e-mails, que non vos deixe comentarios (e tede por seguro que leo cada unha das entradas que publicades), que estea sen estar.

Onte, ademais, rematou o semestre. "School's out for summer", que diría o venerable anciano Alice Cooper. Os estudiantes regresarán ós seus respectivos fogares, e Heidelberg quedará casi deserta. Excepto polos turistas. E os matriculados nos varios cursos de alemán planificados pola universidade e as escolas populares. E quizáis polos lugareños. Tamén eu farei un deses cursos intensivos da nobre lingua bárbara. Amén.

Mentres, continúan os problemas burocráticos, dos que aforro as explicacións para evitar poñer por escrito unha chea de insultos e tirar fóra do cadaleito trapos suxos do ambiente universitario. Cousa fatigosa, abofé que si. Oxalá a xente se ocupase das súas propias obrigas, salvargando a saúde deses narices que fozan e furgan nos asuntos alleos. Non vos podedes imaxinar a mala hostia que me entrou onte por este asunto-secreto-non-autorizado-a-ser-publicado-no-xardín-etc.

Máis desvarío: uninme á secta de "biciclistas" que percorren os vieiros de Heidelberg, despois de 16 anos sen sentarme nun sillín. As miñas pernas semellan o mapamundi dun mar branco-leite sementado de illas violetas, verdosas e bilirrubínicas. Non é que caia da bici, mozos e mozas, o meu é un problema de espacio, de harmonía coa forma da bicicleta, un esquecemento continuo de que aquí hai un pedal e alá unha parte do manillar, así coma unha certa dificultade para frear con garbo e bota-lo pé a terra coma quen interpretase o Lago dos Cisnes. Hoxe póñome a proba outra vez: saída nocturna ó pobo do lado (uns 5 kms) en velocípedo.

Que non me pase nada (malo, enténdese).

E a vós, biquiños e bo verán.

domingo, 14 de junio de 2009

THE ART OF SIPPING BAILEYS FROM A SHOE



Se na última entrada que me atrevín a escribir irradiaba (coma o motor dun tractor vello) un certo optimismo, na de hoxe deixo as emanacións positivas nas mans de quen sabe como darlles forma e contido. A miña semana mantívose no punto medio dese baremo que é a mediocridade dispersa e insípida, a miúdo de consecuencias máis devastadoras que a propia infortuna. Teño un problema para desconectar do traballo, e sei que non me esforzo por invertir esta tendencia de banais tentativos de estudio cando non teño ganas nin azos nin forzas... coa inevitable consecuencia de perde-lo tempo sen ter resolto nada.

Coñecedes a Old Gregg? A Vince Noir e Howard Moon? Algunha vez comprástedes algún agasallo na Nabootique? Cruzástedes o espello para visitar a Mr. Susan? Invocástedes o espírito do destructivo diaño Nannatoo, avoíña de poderes maléficos? Coreástedes "I did a shit on your mum"? Provástedes a facer "crimping"? Non? Pois xa vai sendo hora...










Ai, se non fose por The Mighty Boosh...

martes, 2 de junio de 2009

IN THE MOOD FOR



Visto que case sempre vos agasallo con entradas pesimistas, grises, onde só falo de choiva e de infernos xermánicos, por que non escribir por unha vez sobre algo en positivo? Tan positivo como este prato de fresas, sutilmente tocadas por un orballo lixeiro de vinagre balsámico, que estou degustando nestes intres.

Tan positivo como "Arcano trece" de Pilar Pedraza (lembraredes que foi recomendación do día de Pato hai algún tempo), libro que me autorregalei a semana pasada, despois de deposita-la tese... vivaz, áxil, tebroso.

Tan positivo coma a tormenta de ideas que me baila nos miolos.

Tan positiva coma a chamada de Lo dende Arxentina onte pola noite.

Tan positiva como a clase impartida polo meu xefe á que, como alumna, tiven que asistir, e da que saín moderadamente airosa.

Tan positiva coma a constelación de amig@s que me iluminan o camiño, que me fan levadeira a existencia, que me axudan a tirar do carro, ou que me quentan as orellas cando erro o camiño, que confían en min para compartir o bo, para sobreleva-lo malo.

Tan positiva coma unha vida que se expande, chea de variables, de imprevistos e baixíos, de mares bravos, soños inquedos e discurrir apacible.

sábado, 30 de mayo de 2009

PARTY TIME



Onte convidáronme a saír pola noite, cousa que precisa unha aclaración. En Alemania o criterio da festa é ben distinto, e a xestión do tempo, oposta á aquela que se práctica nas Áfricas europeas. A dobre cita estableceuse así: ás 7, cea; ás 9, copa.

Eu uninme directamente ás 9 ó trío (quinteto despois de dous minutos) que me esperaba en Universitätplatz. Os que me coñecedes un algo ou un moito sabedes da miña timidez e sobrada inseguridade no que respecta ós movementos en ámbito social, e neste caso, tiven as miñas dúbidas sobre se unirme á comitiva ou non. Pero querendo comprobar por min mesma a natureza dos feitos, dos espacios e das persoas, boteime sen pensalo, a por eles, etc.

Pois a pesar das conversacións sobre política que se multiplicaron coma fungos durante a noite, da música altísima nun dos bares, e do baño perniciosamente inundado no que me tocou entrar, paseino ben. Será que o contacto humano nun ambiente coma o de Heidelberg se fai imprescindible para sobrevivir. Puido ser á heteroxeneidade do grupo, todos estranxeiros e nin un alemán entre nós, o que favoreceu o apacible curso da noite. Ou a liorta entre alemáns fornidos que albiscamos a través dos cristais do bar. Ou os espaguetis boloñesa que nos zampamos á 1:30 da madrugada nun local famoso por ofrecer este prato po tan só 1'90 euros (mellor non preguntar de onde procede a carne que inclúen na receita). Ou a conxunción dos pranetas. O a ruptura da miña particular longa noite de pedra neste pequeno lugar.

O caso é que tornei a casa pasadas ás 3. Podedes face-los vosos cálculos: en tempo español equivale alo menos ás 5 da mañá. Hoxe a princesa séntese mallada e relaxadamente feliz. Bótavos de menos, mais con doce morriña e sen angoxa malsana.

jueves, 28 de mayo de 2009

DEMOS FÓRA!



Oxalá que siga chovendo esta noite, e mañá, e a semana que ven, e todos os días que quedan por diante neste minúsculo recuncho do mundo teutón. A choiva espanta á xente, tranquilízame, reláxame, contáxiame con un humor pausado, moderada e positivamente melancólico. A masa gris de nubes húmidas que descende sobre as montañas faime sorrir, soñar, manter a esperanza.

Que llueva, que llueva...

Sabedes o peor que lle pode pasar a un/ha investigador/a? "Que sexa alcohólico" ou "que o collan folleteando cun/ha alumn@" non son opcións válidas: ó contrario, diría que son conditio sine quae non un investigador/académico non pode considerarse merecedor de excelencia. Isto si que é o peor: que tome demasiado en serio a súa labor, que se autoconvenza da validez universal da súa proposta metodolóxica, que a pretenda impoñer, e que cando lle corresponda expoñela o faga de maneira confusa e pouco convincente.

E hoxe, que tiven que asistir a unha conferencia como corresponde ás miñas obrigas profesionais (*suspiro*), fun testigo dun destes casos de corrupción epistemolóxica. A ponente (alemana, natürlich!), que recalcou a súa adscripción ó corpo dos historiadores y-a-mucha-honra, falou de jujitsu, do matrimonio Curie, de fronteiras, transgresión, nacionalismos metodolóxicos... e, probe de min, non entendín o "dunque" dos seus postulados. Será porque a que suscribe ten a cabeza noutra parte, en mundos vellos que quedaron soterrados nas areas, pero o que é entender, entendín ben pouco da revolución historiográfica que propón esta muller.

En momentos así danme ganas de poñerme en pé e gritar "Onde está a cámara oculta?". Porque o público que asiste a estas conferencias asente coa máxima concentración, fai observacións e participa, discute, insiste nos seus puntos de vista, coma se fose esencial, vital, ineludible, imperante, imprecindible... e o debate adoita ser útil, enriquecedor se queredes, o método sempre será necesario para calquera empresa humana, xa sexa cociñar uns espaguetis ou construir un ponte. Pero sen recurrir ó fanatismo do académico de pedestal.

Non ó terrorismo epistemolóxico, jojojo!!!

jueves, 21 de mayo de 2009

sábado, 9 de mayo de 2009

DE PROFESIÓN, PICAPEDREIRO

Como primeiro punto do día, quería agradecervos os comentarios que deixastes na última entrada deste blog (aka "VERSIÓN, CONVERSIÓN, AVERSIÓN"). Teñen sido días duros, e as vosas ocurrencias, ademais de facerme rir a cachón, alixeiraron o seu peso.

Peso, si, porque hoxe falarei de pedras, e non só desas lousas metafóricas que sirven para ilustrar os impedimentos cotiás, senón de pedrolos, de cantos, de rochas, de seixos. A fin de semana pasada sentinme entre picapedreiro e experta en "chiribiritas" (La Hora Chanante, lembrádesvos?), así son de perniciosas e malfadadas as consecuencias deste traballo meu. Explícome.

Cando se trata de publicitar a asirioloxía e as súas marabillas sen par, as tablillas cuneiformes e obxectos inscritos en xeral que se utilizan para a ocasión adoitan ser pezas ben conservadas, cunha escritura limpa, e se conteñen algunha peza literaria, mellor que mellor.



Algúns dos textos cos que tiven que traballar (con fotografías, moitas veces borrosas) responden a outra categoría: a dos anacos amorfos, decididamente feos, que eu chamo simplemente "pedras" ou "pedruscos" en base á súa apariencia pouco estilizada. Ás veces son enxamios angulosos de farangullas terrosas; outras, superficies corroídas de escritura evanescente nas que se percibe unha cuña aquí e outra acolá. E outra cousa: como os meus textos (permitídeme a confianza: despois de 4 anos xa forman parte da familia) respostan ó xénero escolar (si, querid@s, son os deberes dos rapaces nipuritas do 1800 antes da era común), ás veces non hai quen entenda os garabatos aqueles.

Pero eu amo os meus cachiños de pasado, as miñas chiribiritas, o reto que supoñen, a desesperación que tan a cotío me producen. As miñas pedras, que serviron para a aprendizaxe dos escribas do pasado, continúan exercendo a súa función didáctica: tamén a min me ensinan.

PS. O venres pasado púxenlle o punto e final á tese. Se todo vai ben, dentro dunha semana farei o correspondente depósito do traballo, e só me quedará esperar que aproben a súa lectura e me digan o día da defensa. O traballo mostra e demostra debilidades varias, pero, en fin, non credes que poderei enmendalas nun futuro próximo?

jueves, 7 de mayo de 2009

VERSIÓN, CONVERSIÓN, AVERSIÓN



Tranquil@s: o río Neckar non voltou chamar por min dende o seu negro corazón de augas suxas, para a tranquilidade de Bismuto que ameazaba con bebe-lo cauce enteiriño (non llo aconsello a ninguén, a menos que desfrutedes coas mortes lentas e agónicas).

En Heidelberg altérnanse días de choiva, días grises, e días estivais, cunha periodicidade algo sospeitosa. Hoxe estamos na fase "días de verán", con calor e sol ferinte, dentes de león voando etéreos polo luminoso ceo heidelberguiano, e unha Princesa de ollos irritados que fuxe da luz coma un alma en pena.

Ai, as almas en pena... debe de ser este cansancio crónico meu que xa dura anos polo que onte me deu por poñer vídeos en YouTube como fío musical mentres introducía algunhas correccións na (tachán!) tese. Entre eles, algunhas entrevistas á Anne Rice convertida ó catolicismo que, sen renegar das súas novelas vampíricas, honra, dende hai unha década, ó señor deus todopoderoso coas súas novelas. Imaxínadevos a escea: Anne Rice e un crego comentado a visita do papa Razinger nos USA. Só conseguín ver un par de minutos (non destaco pola miña paciencia en cuestións de igrexa).

En que nos convertiremos no futuro? Molládevos!!

Aquí vai a miña predicción: serei unha Princesa siliconada co pelo tinxido de loiro de perruquería; formarei parte dalgún tipo de agrupación social/cultural/política con vocación evanxélica movida pola profunda convicción de que EU COÑEZO A VERDADE E DEBO PREDICALA; consecuentemente, adicareime a escribir manuais de autoaxuda tipo "Cómo curar la depresión con los huevos de Fabergé".

martes, 28 de abril de 2009

ELECTROMONEZZA



Hoxe, mentres ía camiñando (coma sempre) ó traballo e (coma sempre) cruzando a ponte que separa (si, separa máis que une) as dúas ribeiras do Neckar, botei un ollo ás augas turbias do río e o corpo fixo un aceno vago, vaguísimo, de seguir o curso da mirada... da pupila á auga a distancia era curta e inmediata.

Eu non sei nadar e as correntes de auga prodúcenme pavor. Poñer un pé no mar, achegarme de máis ó cauce polo que berra o río, molla-los pernís nun pacífico lago volcánico, para min significan o mesmo: pisarlle o rabo a un animal furibundo. Morrer afogada figura na cúa da miña lista de "modelos posibles de consumación funeraria", así que esta miña reacción suicida só a podo explicar polos fumes que produce o vértigo, acentuados dende que retiraron (quen sabe por que motivo) as redes de protección.

AGONÍA, diso quería falarvos, do estrano percorrido desta palabra. Tanto nos diccionarios galegos coma nos españois, as acepcións corren parellas: período que precede á morte, angoxa do moribundo, lenta decadencia e desaparición dunha cousa... só a entrada no diccionario da RAE se atreve, cara ó final, a incluir a acepción "Lucha, combate", porque a etimoloxía do termo deriva do moi grego ἀγών, "contenda, lide, desafío". Que curiosa vida que lles damos ás palabras, nós, que cambiamos cos nosos usos e costumes o mesmo corazón da realidade. De ἀγών, que evoca actividade, enfrontamento, valía, pasamos a agonía, pasividade, paulatino murchir sen remisión. De ser suxeitos a ser obxectos.

Pero AGONÍA describe á perfección o meu estado xeral. Porque loito e quixera afundi-la cabeza baixo as mantas. Porque me deixo arrastrar e imaxínome plantándolle lume á cidade, sofocando ó río caníbal con ventadas de lume grego. Porque continuamente si e porque continuamente non.

Inflúe que dentro de tres semanas deposito a tese de doutorado, faltan as fotografías de media docena de textos por cotexar así como varios documentos que debería firmar o meu profesor, comecei a asistir ás clases de textos médicos cuneiformes que imparte o meu xefe e trabuqueime na normalización de dous termos (malditos dialectos babilónico e asirio), cousa que me sumiu nunha profunda estupidísima depresión que durou tres días e durante os que me fustiguei mentalmente (por se vos sae como pregunta do Trivial, lembrade que no dialecto asirio todo se tinxe con -e-, as -a- e -i- perden o seu individualísimo carácter polo poder da maléfica pérfida tiránica -e-), a absoluta crúa e irrefutable verdade é que aquí estou SOA, con maiúsculas luminosas en neón vermello, que os habitantes deste idílico anaco do cu do mundo resultan recoñecidamente sui generis (e neste caso non é unha virtude), que estou bregando co cuneiforme, co sumerio e co acadio para evitar que descubran o meu verdadeiro estatus de principiante na materia, que probo a convencerme de que si, de que sei do que falo, de que domino a materia, pero todos (as miñas dispares e autónomas neuronas, o meu corazón delator, o meu estómago encollido, e a vontade que os mantén a todos unidos, that is, me) sabemos que non é así.

Hasta aquí a parte MONEZZA (= lixo).



Para a parte ELECTRO serei breve, porque é a que verdadeiramente garda calidade. Nine Inch Nails a cotío (o seu último disco The Slip pode descargarse gratuitamente na súa páxina web), foron e seguirán sendo banda sonora do día a día. A place to bury strangers. Kraftwerk. Einsturzende Neubauten. Ladytron. Atari Teenage Riot.

Distorsión e lume grego: consignas para o presente.

martes, 7 de abril de 2009

CARI TUTTI

Hai unha hora e media produciuse unha nova réplica do fatal terremoto, que chegou a Roma enfeblecido... iso non lle impediu, sen embargo, axitar as estanterías de libros, tocar as pequenas campás e os axouxeres que colgan do teito, e facerme sentir medo e impotencia.

En Roma continúa a vida cotiá, o terremoto acariñou a Cidade Eterna só coa punta dos dedos, pero o corazón bateulle forte en Abruzzo. Nós, aquí, estamos ben. Eles... non. Por se non tivesen dado a noticia nas canles españolas, dígovos que se abrirá unha enquisa pública para determinar se houbo neglixencia no acontecer da traxedia: semella que os centros de estudio da actividade sismolóxica obviaron (voluntariamente) evidencias que poderían ter servido para alertar, canto menos, ós servizos de protección civil.

Vedremo.

Esta é a páxina do xornal La Repubblica, onde puntualmente actualizan a información dispoñible sobre o suceso:



E gracias a tod@s por estar aí.

sábado, 28 de marzo de 2009

SÍ, VOY A SER MAMÁ

voy a tener un bebé,
para jugar con él, para explotarlo bien...



Non, non entrei nese estado que chaman de boa esperanza. Estas liñas marcan o comezo da canción "Voy a ser mamá" da efímera formación Almodóvar & McNamara. Lembro que un día lle comentamos á nosa caseira (e amiga) Oriana que o seu aclamadísimo Almodóvar (ou "Almodovár", como o pronuncian en Italia) adoitaba levar taconazo, malla axustada e ollo pintado nos 80... e non quixo crelo. Oscarizado e elevado ás alturas do "cine de autor", resultáballe inverosímil o seu pasado de vedette urbana que paseaba polos escearios o seu repertorio de "Moquito a moco", "Satanasa" e "Monja jamón".

A isto chámaselle "alternativismo rancio".

Pero non é Almodóvar quen me interesa, senón a que foi parella artística... Fabio Mcnamara!!! Rubio alto e finísimo coma un bimbio, ultraceñido con tacóns de vértigo e traxe de luces, ou glitterqueersuperpunk como en "Laberinto de pasiones"... que overdose!



Eu descubrino tarde, a través do disco "Rockstation" (e nunca lle agradecerei o suficiente a Álvaro o terme grabado unha copia), pero dende esa iluminación, lévoo a todas partes. McNamara en Barcelona, en Roma, en Heidelberg! "A tutti plein" e "Mariclones", este último con Sarassas Music viñeron a corroborar os efectos terapéuticos das súas cancións.

Ademais, Lo aprendeu parte do seu español gracias a el

"eso no es bueno, esas perlas son falsas"

ou

"soy Bree Van de Kamp. Mi marido ha desaparecido en Sotogrande. Avisen a las autoridades"

ou

"soy Drácula y estoy operada, bienvenidos a mi morada".

Non son frases utilitarias para usar tódolos días, pero pódente sacar dun apuro... sempre que sexas Bree Van de Kamp ou traballes nun negocio de empeños!!

Por que este post? Pois porque McNamara ten novo disco, grabado cos Glitter Klinik de Luis Miguélez (Alaska y Dinarama, Metálicos, Glamour to Kill...), gran evento, considerando que edita un plástico cada 2 olimpíadas. Escoitei tres cancións deste "Bye bye supersonic": o single promocional "Celebritis", "España is diferent" (reproduzo ortograficamente os títulos, que conste) e a miña favorita da tríada, "El gran Caracán" (era era una mera quimera que será qué será de Quimera Caracán tachún tachán).

Cando escoito as súas cancións e coreo as súas letras (porque é un acto reflexo imposible de refrear), toda a chuvia e a soidade de Heidelberg deixan de importarme.

martes, 24 de marzo de 2009

MAGIC, MADAM, IS LIKE WINE...

... and, if you are not used to it, it will make you drunk."



Merquei Jonathan Strange and Mr. Norrel na Oxfam Bookshop de Bloomsbury incitada por Lo. "Secondo me questo libro ti piace". E vabbè. Nese día de cifra incerta nun típico verán ventoso e húmido londinense, ano 2007, incluín o volume na pila dos libros elixidos. E podo asegurarvos que neses 5 días que pasamos na metrópole, os libros afortunados que volveron con nós a Roma foron moitos.

Lo acertou de cheo. O libro gustoume. A revitalización da maxia na Inglaterra de principios do XIX, co fungón de Mr. Norrell como artífice, e Jonathan Strange como gran promulgador e propagandista. Viaxes ó mundo feérico a través dos espellos. Tentativos de frear o avance europeo do exército napoleónico con conxuros e feitizos. John Uskglass alias the Raven King, o rey mago de Inglaterra e de Fairyland, longamente esquecido, que retorna poderoso entre nubes de corvos negros coma a noite.

Fantasía. Flema inglesa. Entretimento.

A autora, Susanna Clarke, publicou un segundo libro, The Ladies of Grace Adieu and Other Stories, recopilando os seus contos publicados en revistas e en volumes colectivos. Libro que rematei de ler hai un par de días. Casualidades da vida: atopeino novo por unha cuarta parte do seu prezo nunha librería de Heidelberg, Jokers, "Wo kluge Leute Bücher Kaufen!. Que alto concepto teñen os alemáns de si mesmos polo mero feito de comprar onde é máis barato!

En fin, retornando ó tema: The Ladies of Grace Adieu é máis liviano que Jonathan Strange and Mr. Norrel; a ambientación, idéntica; as ilustracións que o acompañan, marabillosas. Si, si, mozos e mozas, ilustracións de Charles Vess. De feito, Clarke incluiu a historia "Stopp't-Clock Yard" en The Sandman: Book of Dreams. Gaiman, Vess, Clarke... todo conflúe no mesmo punto.

Lectura recomendada para tempo chuvioso, con Furias e Ventos rondando fóra da fiestra, cabo do mar ou no corazón das montañas.

viernes, 13 de marzo de 2009

GÓTICO AMERICANO



Imaxino que son unha das poucas persoas no mundo que non atesoura nin un só disco dalgúns dos seus grupos máis adorados. Este é, singularmente, o meu caso. Algunhas grabacións quedaron en antigos enderezos, ou prisioneiras en ordeadores alleos na etérea forma de mp3; outras eran propiedade de amigos ou compañeiros de piso; mesmo están aquelas que, sendo copias de seu pero amadas coma se fosen orixinais, morreron para o mundo dixital e, no seu corpo circular e compacto, levaron á tumba as cancións amadas.

E deste xeito a memoria humana, traicioneira, fai por esquencer aqueles amantes (musicais) do pasado. De aí este "gótico americano" bautizado como 16 Horsepower.

Non me lembro con precisión de como ou cando os coñecín. Foi en Barcelona, moi probablemente ó ano de terme mudado á grande urbe. E estou case segura de que Javi tiña unha copia pirata de Low State. É todo o que consigo lembrar. Aparte da súa música...

16 Horsepower son (eran) escuros, violíns, mandolinas, guitarras eléctricas, distorsión, concertina, e por suposto, banjo. Letras arraigadas nun cristianismo primitivo, cru, decimonónico, colonial e febril, moi gótico, si, moi americano. Pecado, castigo, sufrimento, e redención. Admirado David Eugene Edwards.

Para vós este gótico americano que cai en venres 13.

domingo, 8 de marzo de 2009

PÉROLAS DE SABEDORÍA



"The whole of life is but a twinkling of the eye.
Wathever he possesses a man does not really possess.
Death is the real owner of property".

Mentres traballaba no artigo que me encargaron sobre as parteiras en Mesopotamia, cruceime con esta cita no volume de R. Gender and Aging in Mesopotamia: The Gilgamesh Epic and Other Ancient Literature. Pasaxes deste tipo non son infrecuentes na literatura sumerioacadia, máis ben ó contrario, pero ese día, quen sabe por que, o peso da mensaxe prendeume no corazón e tirou del cara abaixo, como querendo afogalo.

Hai 4000 anos, estes escribas puñan por escrito as verdades da vida cotiá. En linguas e escrituras distintas das nosas, falaban da tristura e da soidade, da vida fuxidía, do desexo sexual, do infortunio e do carpe diem, da natureza do home, do seu destino. Din que "mal de moitos, consolo de parvos", pero axúdame saber que non somos nen mellores nen peores do que outros, eles, os nosos antergos, foron. Que o que sentimos xa o sentiron outros. Que esas soidades e eses medos informes que non sabemos recoñecer nin poñerlles nome, en realidade son vellos coma o mundo. Que non nos queda nada que descubrir como especie, aínda que si como individuos. Recoñecendo as nosas miserias, iguais en intensidade se non en contido e forma ás miserias dos que nos precederon, podo marcar un punto de partida para mellorar "nel mio piccolo" aquilo que me rodea, que me está preto, que son eu e o meu mundo.

Porque como foron, somos, e como somos, serán.

domingo, 1 de marzo de 2009

ONDE SE COCE O SABER



O título deste post é totalmente irónico, pero non así a imaxe que o acompaña: esta é verídica. Ecco qua o lugar preciso no que traballo, a fiestra que me separa do mundo exterior (aínda que non existe ningunha que me salvagarde do ecosistema que subsiste no interior do edificio), a disposición do todo en conxunto pouco harmónico, e os restos da presencia das miñas compañeiras de espacio.

Hoxe nada creativo nin metafórico: só pura realidade física.

lunes, 16 de febrero de 2009

HEROES DOS DÍAS ANÓNIMOS



Quixen adicarvos unha entrada no día de San Valentino, pero non o conseguín: impediumo unha mañá de librerías e unha tarde-noite de reposteira (dúas tartas de queixo, unha de cenoura e laranxa, e unha bandexa infinita de caracolas de pasas e canela). Tampouco puiden facelo onte, entre chamadas, limpeza dominical, e reunión de amigos italianos.

Por iso o fago hoxe, neste luns anónimo. Mellor así. Porque @s amig@s sodes os protagonistas absolutos dos días anónimos, deses días aparentemente iguais ós anteriores e ós sucesivos nos que nada cambia... ata que aparecedes, vestindo un sorriso ou unha gabardina beige, co pelo solto ou curto ou lungo, axustándovos as gafas, pedindo un café, invitándome a tabaco, facendo un comentario sobre o libro que estou lendo, presentándovos... heroes dos días sen dedicatoria que cambiastes a miña vida para sempre.

Penso en vós a miúdo, en como eramos entón, en como somos agora, en mil e unha cousas que a lingua non sabe expresar, nas conversas que tivemos e que obviamos, nos paseos, nas copas, nos cines compartidos. Na presencia constante, mesmo cando nos separan países enteiros. No desexo de proximidade.

Oxalá eu saiba ser tan boa amiga como tod@s vós o sodes para min.

domingo, 8 de febrero de 2009

3(0) TRISTES TIGRES



Pois xa chegou o día, queridiños e queridiñas: hoxe, domingo 8 de febreiro, cumpro 30 anos.

En Heidelberg chove, griggio ovunque, o campus semella un enorme campo de concentración camuflado, o País das Marabillas de Murakami. Nas últimas semanas non fixen máis que traballar, ler e cansarme esaxeradamente, con pausas para comer e durmir. De aí o meu silencio neste blog, pero intúo que non durará. "Non?" "NON!".

Agora que teño 30 anos (aínda que xa o sentía con 29), podo dicir que me sinto moito mellor que cando padecía os efectos secundarios da tardoadolescencia con 20. Síntome ben ma miña vida seminómada, sigo padecendo daqueles medos básicos do pasado (pavor a falar en público, inseguridade crónica, etc), pero os outros, os medos elaborados, os terrores-máquinas-de-guerra que queiman a terra por onde pasan, quedaron atrás, desmontados no trasteiro.

En fin, pois porque hoxe é o meu cumpreanos, porque é domingo e os domingos adoitan resultar fatídicos para o ánimo de calquera, porque decidístedes pasar por este recuncho a botar un ollo, e porque si, propóñovos un test... sobre min! En realidade, sobre nós!

Espero que me perdoedes este súbito afán de protagonismo: é o efecto 30!


1) Querid@ íncubo/súcubo, preséntate e describe a túa relación coa Princesa (amigo, enemigo, némesis, compañeiro de celda, etc etc)

2) Cando, como e onde coñeceches á Princesa?

3) Hai algo que te sorprenda (en positivo ou negativo) da Princesa?

4) Que odias da Princesa?

5) Que amas da Princesa?

Un "se fose" con respostas razonablemente razonadas. Se a Princesa fose...

6) un personaxe de novela, cal sería?

7) se fose unha supermala de ficción?

8) se fose unha enfermidade?

9) se fose un obxecto en venta nas ferreterías?

10) se fose un icono (nulo ou semi)casposo dos 70-80?

11) se fose unha obra de arte (non vale responder "estaría exposta nun museo")?

12) se fose un invento?

13) Por último, deséxalle algo á Princesa neste día no que cumpre 3 décadas.

martes, 27 de enero de 2009

NA NOITE REBAÑOS DE CORVOS



Para ir ó traballo sempre fago o mesmo percorrido a pé. Deixo atrás o campus, cheo de hospitais, clínicas e centros de investigación do cancro; cruzo a estrada e baixo ata a beira do río, e seguindo o cauce das augas voume achegando ó centro da cidade, aquel que aparece en tódalas postais, co castelo ó fondo, e as montañas, e o Karl-Theodor-Brücke. En Neckarstaden sempre atallo indo polo interior dun centro comercial que desemboca en Haupstrasse, onde está, xustamente, o meu cubículo.

Pois ben, no centro comercial a esas horas da mañá atopo sempre as mesmas persoas: preto da porta pola que entro, un home xa anciano nunha cadeira de rodas que lee o xornal e que sempre me dá as costas; xunto a porta pola que saio, outro home, tamén anciano, igualmente en cadeira de rodas, inmóvil.

E eles pensarán, se é que se decatan de min, que eu son sempre a mesma, sempre coa mochila de colexiala, sempre atravesando o centro comercial sen pararme nos escaparates, sen pedir ningún café para levar.

Un mundo sen sorpresas, cheo de rebaños de corvos que berran sobre o Neckar cando saio da casa polas mañás e cando volto case anoitecendo.

viernes, 16 de enero de 2009

PERDIDA NA NEVE



Na neve, e na néboa, mesta coma un fume que consumise a cidade, cun lume xeado e cortante penetrando no río e escorrendo entre as ponlas núas e tremantes, árbores coma escuros esqueletes cos pés afondados na branca branquísima neve...

Perdida.

Perdida na burocracia e na súa linguaxe incomprensible.

Co cansancio metido dentro, afondo no sono e nos soños.

Cústame poñerlle nome a cada cousa nesta pequena cidade. Porque aquí eu falo diferente. Seguramente tamén penso diferente.

Bótovos en falta, meus queridos, miñas queridas. Tentarei chegar onde estedes a través da mesta néboa que escapa do río para metérseme nos ollos claros.

jueves, 8 de enero de 2009

SCHNEE

Vista da Praza da Universidade hai unha chea de anos


Agora vivo baixo cero, na neve que cubre sutilmente estradas, beirarrúas, coches, tellados, bosques. Teño a pel seca polo frío, e cada vez que saio fóra só se me ven os ollos húmidos aló no fondo, entre as enrugas da bufanda e o gorro afundido sobre as cellas.

Heidelberg en inverno lémbrame as paisaxes dunha película que aínda non vin, "Let the right one in", xeada e algo impersoal, habitada por persoas que semellan zombificadas, quen sabe se polo frío ou polo peso da propia cultura teutónica. Ás veces teño a sensación de que acabarán descubríndome, apuntándome directamente co brazo estirado e delatándome cun chío metálico como Donald Sutherland en "La invasión de los ultracuerpos". Que que descubrirán? Pois que a miña preparación para o posto de traballo tal e como eles o conciben é bastante deficitaria, pero visto que son a heroína desta particular historia, farei o posible para que tal desenlace non suceda. Endexamáis.

Por certo, hoxe presentáronme o meu escritorio (aka lugar concreto e físico onde desenvolverei o meu traballo), branco metálico no medio dunha das salas da biblioteca, fronte a unha enorme fiestra que dá á Universitätsplatz (mellor acostumarse canto antes á maneira local de chamarlle ás cousas). Luns será o meu primeiro día de contacto directo con esta que será a miña nova realidade.

A todos e todas que tivestes unha (ou centos!) de palabras de agarimo e ánimo para min nesta nova andadura, gracias!

viernes, 2 de enero de 2009

O FUTURO ESTÁ AQUÍ

O 2009 será o ano no que cumprirei os meus 30 anos, no que mudarei de país para comezar cun novo traballo, será o ano no que defenda a miña tese de doutorado, no que deixe de poñer unha X na casela "solteira". O ano 2009, se ben xa está aquí noviño do trinque, aínda "ha de ser" en estricto futuro e non en inmediato presente.

O 2008, sen embargo, xa pasou, esmoreceu e morreu, co seu renqueante camiñar foise afundindo na súa propia sombra ata desaparecer. O 2008 foi para min:

- o ano da eternización da tese de doutorado, gracias a algúns erros de cálculo, a ambición e a disciplina equívoca tanto do meu querido-odiado profesor como meus propios, así como ó cambio da dirección no instituto de historia e os conseguintes absurdos cambios no proceso avaliatorio etc



- un ano de viaxes: Galicia, Barcelona, Palermo, Rodas, Londres, Heidelberg. Ningunha de puro e estricto pracer

- o ano de Murakami, La fine del mondo e il paese delle meraviglie, Norwegian Wood (Tokyo Blues), L'uccello che girava le viti del mondo, La ragazza dello sputnik, e mercados pero non lidos, Dance dance dance e Kafka en la orilla (gracias, Pato!!)



- o ano da compra e recepción desbocada de libros de todo tipo: asirioloxía, historia medieval, antropoloxía, novelas góticas, historia da mediciña e da ciencia (aimé! Lo conseguiu unha copia da Historia plantarum de Teofrasto!!), literatura inglesa, gramáticas, volumes de lingüística, quilos e quilos de bosques ordeados por materia, apretados nas estanterías minguadas



- o ano da liberación, a victoria sobre vellos caducos fantasmas, o ano da coraxe e da carraxe

- o ano de Historias para no dormir

- o ano no que Lo loitou e venceu

- o ano da princesa anacoreta

- un ano de ríos de té e tormentas de café diario

Bye bye, 2008. Non ci rivedremo mai più.