sábado, 13 de diciembre de 2008

UNHA OFELIA EN PIXAMA



Que tempo!! Que chuvias!! Que temporal!! Dende que Lo marchou a Londres, Italia vive unha alerta continua polo mal tempo, un pánico que ten algo de fin de século, milenarista terror de auga, vento e tronada.

Todas as fiestras do noso piso dan ó río Aniene, que desta vez corre ben cheo, co peito de fóra, arrastrando lama, extendendo os brazos e abrindo a boca para tragarse todo o que atope. Do seu leito despuntan tan só as ponlas das árbores; do toro, mergullado nas augas, só se ten o recordo. Pato sempre di que o mar nos levará a todos por diante, será a "vendetta" dos océanos; pero mentres, toca esperar; mentres, a terra confórmase con ir practicando: a nai Natureza chove sobre os ríos e provoca inundacións aquí e acolá.

Ás veces pego o nariz ó cristal, miro cara o río e pregúntome se desta si, desta chega a auga á miña casa, desta mollo os calcetíns, desta non se libra ninguén e moito menos eu que, seguindo unha ancestral tradición familiar, nunca aprendín a nadar. Se vos chega a noticia de que se atopou unha moza en pixama xigante de home de franela a cadros azuis na riada, tranquil@s: son eu, que durmo nas augas.

domingo, 7 de diciembre de 2008

FASCINATOR



O meu con Vittorio Gassman seméllase a unha comunísima historia de amor platónico, como aquela que uniu o meu destino mortal con Vincent Price hai anos. Pero Vittorio... é outra cousa, raparigos e raparigas. Magnetismo animal. Mesmerismo. Absoluta e incondicional fascinación.

"La valigia dei sogni" é un programa que se fai cada sábado no canal 7 da televisión nacional italiana. Proxectan unha película clásica italiana (e para min, estranxeira nesta terra, case todas resultan descoñecidas), cun prefacio e un postfacio documental no que contextualizan o film e desvelan misterios, curiosidades e anécdotas da producción. Onte, xustamente, elixiron un dos grandes clásicos traxicómicos dos anos 60. "Il sorpasso", con Jean-Louis Trintignant na veste dun timidísimo e reprimido estudiante de dereito, e (suspiros, palmas, desmaios) Gassman no papel dun romano descarado, vivalavida e falabarato.

Ai, Vittorio... as súas dotes intepretativas son a mellor carta de presentación. Non hai nada que eu poida engadir, brandir ou argumentar para convenceros da súa grandeza, os seguintes "spezzoni" deberían bastar (sinto que estean todos en italiano, en moitos casos non é fácil apreciar o sentido do humor e os xogos constantes que fan co elemento dialectal).

I SOLITI IGNOTI



LA GRANDE GUERRA



IL SORPASSO



LA ARMATA BRANCALEONE

jueves, 4 de diciembre de 2008

CRAVOS NO MEU TÉ



Hai xa varias horas que anoiteceu na Cidade Eterna: aínda así, a súa eternidade non impide que a luz do día esmoreza. Así que hoxe, coma onte, coma sempre no outono, tebras.

Teño os pés xeados, pero as meixelas coloradas. Estes son os poderes dos cravos no meu té China. Entendo a especia, que lle da un sabor exótico ó meu rutinario xoves. O sabor da tristura. O cheiriño da morriña. O calor das saudades.

¡Ai! E é que estou soíña na casa, coas miñas correccións, as miñas fotocopias amoreadas enriba da mesa e no sofá e polo chan e nas cadeiras, cos cristais brancos de frío, e a radio botando fóra cancións melancólicas.

lunes, 1 de diciembre de 2008

AFILADO



Es el primer adjetivo que me viene en mente cuando pienso en la obra de Alexander Ródchenko, vanguardista ruso de la primera mitad del siglo XX cuya exposición visité la semana pasada en Barcelona.

Ródchenko interpretó muchos papeles. Ya he dicho que fue vanguardista.
Y constructivista: representante de un movimiento en el que el arte se practica con fines sociales.
Y cartelista; creador del poster "¡Libros!", que ha servido de inspiración a un millón de anuncios y campañas publicitarias alternativas, y que hasta los Franz Ferdinand usaron como inspiración para la portada de su disco homónimo.





Y fue uno de los creadores y practicantes del fotomontaje y del collage (aviones que disparan aguzadisimas plumas estilograficas, hombres con cabeza de perro).



Y fotógrafo de trabajo indescriptible. Piezas de metal industrial, juegos de luz y cristal, geometrismo de la vida diaria.



Y pintor. Sus pinturas negro sobre negro me maravillaron: formas geométricas que se deslindan del negro fondo con bordes de oscuridad brillante o texturas de betún, carbón, azabache.



Ródchenko, activista artista mecánico de un tiempo en el que todavía se creía en el sueño de la revolución.