
Se nestes momentos fose...
un animal: sería esa mosca na parede, quieta, pronta a recibir un bo papirotazo co xornal do domingo pasado. E tende por seguro que non me movería nin un milímetro para esquiva-lo golpe.
Porque estou cansa, desfeita, sen azos nin forzas. Cortocircuitada e fundida. Electrodisaster. O peso de todos estes meses en Alemaña, de todos estes anos bregando con burócratas e profesores ausentes e a tese e as inseguridades propias dunha morriñosiña de aldea deixáronme así, incapaz de reaccionar con vivacidade. Non me teñades en conta que non vos escriba con asiduidade, que tarde en responder ós vosos e-mails, que non vos deixe comentarios (e tede por seguro que leo cada unha das entradas que publicades), que estea sen estar.
Onte, ademais, rematou o semestre. "School's out for summer", que diría o venerable anciano Alice Cooper. Os estudiantes regresarán ós seus respectivos fogares, e Heidelberg quedará casi deserta. Excepto polos turistas. E os matriculados nos varios cursos de alemán planificados pola universidade e as escolas populares. E quizáis polos lugareños. Tamén eu farei un deses cursos intensivos da nobre lingua bárbara. Amén.
Mentres, continúan os problemas burocráticos, dos que aforro as explicacións para evitar poñer por escrito unha chea de insultos e tirar fóra do cadaleito trapos suxos do ambiente universitario. Cousa fatigosa, abofé que si. Oxalá a xente se ocupase das súas propias obrigas, salvargando a saúde deses narices que fozan e furgan nos asuntos alleos. Non vos podedes imaxinar a mala hostia que me entrou onte por este asunto-secreto-non-autorizado-a-ser-publicado-no-xardín-etc.
Máis desvarío: uninme á secta de "biciclistas" que percorren os vieiros de Heidelberg, despois de 16 anos sen sentarme nun sillín. As miñas pernas semellan o mapamundi dun mar branco-leite sementado de illas violetas, verdosas e bilirrubínicas. Non é que caia da bici, mozos e mozas, o meu é un problema de espacio, de harmonía coa forma da bicicleta, un esquecemento continuo de que aquí hai un pedal e alá unha parte do manillar, así coma unha certa dificultade para frear con garbo e bota-lo pé a terra coma quen interpretase o Lago dos Cisnes. Hoxe póñome a proba outra vez: saída nocturna ó pobo do lado (uns 5 kms) en velocípedo.
Que non me pase nada (malo, enténdese).
E a vós, biquiños e bo verán.





