VELOCI(PEDE)RAPTOR




Se nestes momentos fose...

un animal: sería esa mosca na parede, quieta, pronta a recibir un bo papirotazo co xornal do domingo pasado. E tende por seguro que non me movería nin un milímetro para esquiva-lo golpe.

Porque estou cansa, desfeita, sen azos nin forzas. Cortocircuitada e fundida. Electrodisaster. O peso de todos estes meses en Alemaña, de todos estes anos bregando con burócratas e profesores ausentes e a tese e as inseguridades propias dunha morriñosiña de aldea deixáronme así, incapaz de reaccionar con vivacidade. Non me teñades en conta que non vos escriba con asiduidade, que tarde en responder ós vosos e-mails, que non vos deixe comentarios (e tede por seguro que leo cada unha das entradas que publicades), que estea sen estar.

Onte, ademais, rematou o semestre. "School's out for summer", que diría o venerable anciano Alice Cooper. Os estudiantes regresarán ós seus respectivos fogares, e Heidelberg quedará casi deserta. Excepto polos turistas. E os matriculados nos varios cursos de alemán planificados pola universidade e as escolas populares. E quizáis polos lugareños. Tamén eu farei un deses cursos intensivos da nobre lingua bárbara. Amén.

Mentres, continúan os problemas burocráticos, dos que aforro as explicacións para evitar poñer por escrito unha chea de insultos e tirar fóra do cadaleito trapos suxos do ambiente universitario. Cousa fatigosa, abofé que si. Oxalá a xente se ocupase das súas propias obrigas, salvargando a saúde deses narices que fozan e furgan nos asuntos alleos. Non vos podedes imaxinar a mala hostia que me entrou onte por este asunto-secreto-non-autorizado-a-ser-publicado-no-xardín-etc.

Máis desvarío: uninme á secta de "biciclistas" que percorren os vieiros de Heidelberg, despois de 16 anos sen sentarme nun sillín. As miñas pernas semellan o mapamundi dun mar branco-leite sementado de illas violetas, verdosas e bilirrubínicas. Non é que caia da bici, mozos e mozas, o meu é un problema de espacio, de harmonía coa forma da bicicleta, un esquecemento continuo de que aquí hai un pedal e alá unha parte do manillar, así coma unha certa dificultade para frear con garbo e bota-lo pé a terra coma quen interpretase o Lago dos Cisnes. Hoxe póñome a proba outra vez: saída nocturna ó pobo do lado (uns 5 kms) en velocípedo.

Que non me pase nada (malo, enténdese).

E a vós, biquiños e bo verán.

THE ART OF SIPPING BAILEYS FROM A SHOE



Se na última entrada que me atrevín a escribir irradiaba (coma o motor dun tractor vello) un certo optimismo, na de hoxe deixo as emanacións positivas nas mans de quen sabe como darlles forma e contido. A miña semana mantívose no punto medio dese baremo que é a mediocridade dispersa e insípida, a miúdo de consecuencias máis devastadoras que a propia infortuna. Teño un problema para desconectar do traballo, e sei que non me esforzo por invertir esta tendencia de banais tentativos de estudio cando non teño ganas nin azos nin forzas... coa inevitable consecuencia de perde-lo tempo sen ter resolto nada.

Coñecedes a Old Gregg? A Vince Noir e Howard Moon? Algunha vez comprástedes algún agasallo na Nabootique? Cruzástedes o espello para visitar a Mr. Susan? Invocástedes o espírito do destructivo diaño Nannatoo, avoíña de poderes maléficos? Coreástedes "I did a shit on your mum"? Provástedes a facer "crimping"? Non? Pois xa vai sendo hora...










Ai, se non fose por The Mighty Boosh...

IN THE MOOD FOR



Visto que case sempre vos agasallo con entradas pesimistas, grises, onde só falo de choiva e de infernos xermánicos, por que non escribir por unha vez sobre algo en positivo? Tan positivo como este prato de fresas, sutilmente tocadas por un orballo lixeiro de vinagre balsámico, que estou degustando nestes intres.

Tan positivo como "Arcano trece" de Pilar Pedraza (lembraredes que foi recomendación do día de Pato hai algún tempo), libro que me autorregalei a semana pasada, despois de deposita-la tese... vivaz, áxil, tebroso.

Tan positivo coma a tormenta de ideas que me baila nos miolos.

Tan positiva coma a chamada de Lo dende Arxentina onte pola noite.

Tan positiva como a clase impartida polo meu xefe á que, como alumna, tiven que asistir, e da que saín moderadamente airosa.

Tan positiva coma a constelación de amig@s que me iluminan o camiño, que me fan levadeira a existencia, que me axudan a tirar do carro, ou que me quentan as orellas cando erro o camiño, que confían en min para compartir o bo, para sobreleva-lo malo.

Tan positiva coma unha vida que se expande, chea de variables, de imprevistos e baixíos, de mares bravos, soños inquedos e discurrir apacible.

PARTY TIME



Onte convidáronme a saír pola noite, cousa que precisa unha aclaración. En Alemania o criterio da festa é ben distinto, e a xestión do tempo, oposta á aquela que se práctica nas Áfricas europeas. A dobre cita estableceuse así: ás 7, cea; ás 9, copa.

Eu uninme directamente ás 9 ó trío (quinteto despois de dous minutos) que me esperaba en Universitätplatz. Os que me coñecedes un algo ou un moito sabedes da miña timidez e sobrada inseguridade no que respecta ós movementos en ámbito social, e neste caso, tiven as miñas dúbidas sobre se unirme á comitiva ou non. Pero querendo comprobar por min mesma a natureza dos feitos, dos espacios e das persoas, boteime sen pensalo, a por eles, etc.

Pois a pesar das conversacións sobre política que se multiplicaron coma fungos durante a noite, da música altísima nun dos bares, e do baño perniciosamente inundado no que me tocou entrar, paseino ben. Será que o contacto humano nun ambiente coma o de Heidelberg se fai imprescindible para sobrevivir. Puido ser á heteroxeneidade do grupo, todos estranxeiros e nin un alemán entre nós, o que favoreceu o apacible curso da noite. Ou a liorta entre alemáns fornidos que albiscamos a través dos cristais do bar. Ou os espaguetis boloñesa que nos zampamos á 1:30 da madrugada nun local famoso por ofrecer este prato po tan só 1'90 euros (mellor non preguntar de onde procede a carne que inclúen na receita). Ou a conxunción dos pranetas. O a ruptura da miña particular longa noite de pedra neste pequeno lugar.

O caso é que tornei a casa pasadas ás 3. Podedes face-los vosos cálculos: en tempo español equivale alo menos ás 5 da mañá. Hoxe a princesa séntese mallada e relaxadamente feliz. Bótavos de menos, mais con doce morriña e sen angoxa malsana.

DEMOS FÓRA!



Oxalá que siga chovendo esta noite, e mañá, e a semana que ven, e todos os días que quedan por diante neste minúsculo recuncho do mundo teutón. A choiva espanta á xente, tranquilízame, reláxame, contáxiame con un humor pausado, moderada e positivamente melancólico. A masa gris de nubes húmidas que descende sobre as montañas faime sorrir, soñar, manter a esperanza.

Que llueva, que llueva...

Sabedes o peor que lle pode pasar a un/ha investigador/a? "Que sexa alcohólico" ou "que o collan folleteando cun/ha alumn@" non son opcións válidas: ó contrario, diría que son conditio sine quae non un investigador/académico non pode considerarse merecedor de excelencia. Isto si que é o peor: que tome demasiado en serio a súa labor, que se autoconvenza da validez universal da súa proposta metodolóxica, que a pretenda impoñer, e que cando lle corresponda expoñela o faga de maneira confusa e pouco convincente.

E hoxe, que tiven que asistir a unha conferencia como corresponde ás miñas obrigas profesionais (*suspiro*), fun testigo dun destes casos de corrupción epistemolóxica. A ponente (alemana, natürlich!), que recalcou a súa adscripción ó corpo dos historiadores y-a-mucha-honra, falou de jujitsu, do matrimonio Curie, de fronteiras, transgresión, nacionalismos metodolóxicos... e, probe de min, non entendín o "dunque" dos seus postulados. Será porque a que suscribe ten a cabeza noutra parte, en mundos vellos que quedaron soterrados nas areas, pero o que é entender, entendín ben pouco da revolución historiográfica que propón esta muller.

En momentos así danme ganas de poñerme en pé e gritar "Onde está a cámara oculta?". Porque o público que asiste a estas conferencias asente coa máxima concentración, fai observacións e participa, discute, insiste nos seus puntos de vista, coma se fose esencial, vital, ineludible, imperante, imprecindible... e o debate adoita ser útil, enriquecedor se queredes, o método sempre será necesario para calquera empresa humana, xa sexa cociñar uns espaguetis ou construir un ponte. Pero sen recurrir ó fanatismo do académico de pedestal.

Non ó terrorismo epistemolóxico, jojojo!!!

HOMENAXE A ALEMANIA

DE PROFESIÓN, PICAPEDREIRO

Como primeiro punto do día, quería agradecervos os comentarios que deixastes na última entrada deste blog (aka "VERSIÓN, CONVERSIÓN, AVERSIÓN"). Teñen sido días duros, e as vosas ocurrencias, ademais de facerme rir a cachón, alixeiraron o seu peso.

Peso, si, porque hoxe falarei de pedras, e non só desas lousas metafóricas que sirven para ilustrar os impedimentos cotiás, senón de pedrolos, de cantos, de rochas, de seixos. A fin de semana pasada sentinme entre picapedreiro e experta en "chiribiritas" (La Hora Chanante, lembrádesvos?), así son de perniciosas e malfadadas as consecuencias deste traballo meu. Explícome.

Cando se trata de publicitar a asirioloxía e as súas marabillas sen par, as tablillas cuneiformes e obxectos inscritos en xeral que se utilizan para a ocasión adoitan ser pezas ben conservadas, cunha escritura limpa, e se conteñen algunha peza literaria, mellor que mellor.



Algúns dos textos cos que tiven que traballar (con fotografías, moitas veces borrosas) responden a outra categoría: a dos anacos amorfos, decididamente feos, que eu chamo simplemente "pedras" ou "pedruscos" en base á súa apariencia pouco estilizada. Ás veces son enxamios angulosos de farangullas terrosas; outras, superficies corroídas de escritura evanescente nas que se percibe unha cuña aquí e outra acolá. E outra cousa: como os meus textos (permitídeme a confianza: despois de 4 anos xa forman parte da familia) respostan ó xénero escolar (si, querid@s, son os deberes dos rapaces nipuritas do 1800 antes da era común), ás veces non hai quen entenda os garabatos aqueles.

Pero eu amo os meus cachiños de pasado, as miñas chiribiritas, o reto que supoñen, a desesperación que tan a cotío me producen. As miñas pedras, que serviron para a aprendizaxe dos escribas do pasado, continúan exercendo a súa función didáctica: tamén a min me ensinan.

PS. O venres pasado púxenlle o punto e final á tese. Se todo vai ben, dentro dunha semana farei o correspondente depósito do traballo, e só me quedará esperar que aproben a súa lectura e me digan o día da defensa. O traballo mostra e demostra debilidades varias, pero, en fin, non credes que poderei enmendalas nun futuro próximo?